Ubarwienie bywa rozmaite. Zależy od gatunku, a także cech osobniczych. Spotyka się kolory szare, srebrne, często z plamkami czy cętkami. Dorosły fokowąs brodaty ubarwiony jest jednolicie na szaro, ale żelazo pobierane przez niego w postaci siarczku żelaza (II) utlenia się, przybierając rdzawą barwę, i odkłada w organizmie, zapewniając rudą barwę pyska. Młode osobniki tego gatunku mają głowę plamistą. Z kolei szarytka morska ma różnorodne, zależne od danej populacji ubarwienie, od czerni przez brąz i szarość do bieli z cętkami, u samic jaśniejsze niż u samców. Z kolei lodofoka grenlandzka, zwana po angielsku harp seal, nosi na tułowiu charakterystyczny wzór podkowy bądź harfy z ciemną twarzą. Charakterystyczny wzór zdobi też ciało kajgulika pręgowanego o czterech jasnych, niekiedy zlewających się pierścieniach wokół szyi, przednich płetw i przed miednicą zwierzęcia. Noworodki porasta gęste białe lanugo, zwłaszcza u lodofoki grenlandzkiej, po trzech tygodniach zastępowane srebrzystym futrem młodego zwierzęcia.