W pierwotnym, węższym i często potocznym znaczeniu pojęciowym opisywana nazwa odnoszona bywa wyłącznie do samych obiektów mostowych – wiaduktów i łącznic – stanowiących podstawę odcinka tej ulicy od ulicy Bystryckiej do ulicy Duńskiej i ulicy Szkockiej, a pozostały odcinek stanowiący drogę położoną w poziomie terenu (od ulicy Duńskiej i ulicy Szkockiej do ulicy Klecińskiej oraz Szwajcarskiej i Francuskiej) błędnie utożsamiany bywa natomiast z ulicą Klecińską. W takim węższym znaczeniu pojęciowym, a także potocznie, stosowana jest nazwa skrócona – Gądowianka, ewentualnie starsze określenia jak estakada Gądowska.
Wprowadzenie Obwodnica śródmiejska Wrocławia, w ramach której zbudowano Estakadę Gądowianka, jest jednym z ważniejszych elementów układu komunikacyjnego miasta. Wrocław charakteryzował się układem drogowym, w którym wszystkie ulice kierowały ruch do centrum. Konieczność budowy trasy odciążającej z narastającego ruchu kołowego przeciążone, ścisłe centrum miasta stała się oczywista już przed II wojną światową. Z zachowanych materiałów najstarszy, dotyczący zagadnienia budowy w tym rejonie nowej drogi, pochodzi z 1938 r. – plan zagospodarowania miasta, w którym przewidziano rezerwę terenu wzdłuż ulicy Klecińskiej pod realizację nowej trasy. Kolejne plany podtrzymywały zarezerwowany korytarz pod budowę drogi.