Wzgórze miało dodatkowo z obu stron spadziste zbocza, natomiast od przodu przechodziło łagodnym skłonem w równinę, co ułatwiało rozwinięcie szyku bitewnego i stoczenie bitwy obronnej poprzez sprowokowanie przeciwnika do ataku na przygotowane do obrony pozycje legionistów.
Cezar wykorzystując sprzyjające warunki terenowe kazał z obu stron wzgórza wykopać poprzecznie biegnący rów o długości około 400 kroków (600 m), a u wylotów tego rowu, po obu stronach umieścił warownie i ustawił w nich machiny miotające. Warownie te miały uniemożliwić przeciwnikowi górującemu znacznie liczbą wojowników nad armią rzymską zajście od flanki i zaatakowanie z boku walczących legionistów. Po dokonaniu tych przygotowań i pozostawieniu dwóch świeżo zaciągniętych legionów (XIII i XIV) na straży obozu, Cezar wyprowadził do bitwy pozostałe sześć legionów i ustawił w szyku bojowym. Naprzeciw ustawili się Belgowie.