Stanisława Nowicka z domu Sandecka, również Stanislawa Nowicki lub Siasia (ur. 29 kwietnia 1912 w Pułtusku, zm. 18 lutego 2018 w Alexandria (Wirginia)) – polska architektka i rysowniczka, pracująca w Polsce przed II wojną światową, w ukryciu podczas okupacji i jawnie w powojennej Warszawie do 1946 (m.in. współplanując masterplan odbudowy Warszawy), a następnie jako profesor architektury i wzornictwa na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych: na North Carolina State University, University of Southern California i University of Pennsylvania, na tym ostatnim wykładając do emerytury. Była pierwszą kobietą, która w Stanach Zjednoczonych uzyskała tytuł profesorki architektury. Nagrodzona międzynarodowymi nagrodami i krajowymi w USA, w tym Złotym Medalem i nagrodą Grand Prix w Sztuce Graficznej na Międzynarodowej Wystawie „Sztuka i Technika” w Paryżu w 1937.
Życiorys W 1936 roku otrzymała dyplom Wydział Architektury Politechniki WarszawskiejDyplomanci wydziału (1921–1965). Spis alfabetyczny, w: Warszawska szkoła architektury 1915–1965. 50-lecie Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967, s. 291, 306..