W 1990 został głównym pilotem doświadczalnym.
W sumie na ponad 50 typach samolotów wylatał około 3800 godzin.
Kariera astronauty 1985 – brał udział w drugim naborze astronautów jaki przeprowadzała francuska agencja kosmiczna CNES (Centre National d'Études Spatiales), ale bez powodzenia. 1990 – 30 lipca został wybrany do korpusu astronautów CNES. Razem z nim przyjęci zostali: Jean-Marc Gasparini, Philippe Perrin i Benoit Silve. Brał udział w pracach nad europejskim wahadłowcem o nazwie Hermes. Razem z Benoit Silve tworzył jedną z umownych załóg szkolonych do tego programu. 1991–1992 – bezskutecznie starał się dostać do korpusu astronautów ESA. Z Francji przyjęty został wówczas Jean-François Clervoy. W 1992 jako pilot doświadczalny oraz inżynier ESA został odpowiedzialnym za program Caravelle Zero-G (loty po trajektorii parabolicznej z uzyskaniem stanu nieważkości). Później pilotował samolot Airbus A300, który zastąpił przestarzałą Caravelle. 1993 – przez dwa tygodnie w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina brał udział w treningach w ramach programu Buran. Odbył loty na symulatorze wahadłowca – przystosowanym do tego celu samolocie Tu-154. Podobne 6-tygodniowe szkolenie przeszedł w 1991. 1994–1996 – przygotowywał się do rosyjsko-francuskiego załogowego lotu w kosmos.