W międzyczasie reżyser chodził od jednej wytwórni do drugiej w poszukiwaniu pracy, aż w 1935 dostał angaż w Nikkatsu. Nakręcił tam Tange Sazen yowa: Hyakuman ryō-no tsubo (1935) oraz Kōchiyama Sōshun (1936). Uwagę zwróciło pierwsze z dzieł. Pierwotnie planowane było jako sequel udanych filmów z 1928 i 1933. Reżyserem miał zostać twórca poprzednich części Daisuke Itō, ale po tym, jak odszedł do Tōhō, pracę powierzono Yamanace. Ten od razu wprowadził liczne zmiany w scenariuszu, do tego stopnia dalekie, że autor serii powieści o Sazenie Tange, Fubō Hayashi (prawdziwe nazwisko: Kaitarō Hasegawa), nakazał wykreślenie swojego nazwiska z napisów początkowych. Krytyka wytykała filmowi wycięcie sekwencji walk na miecze i wmontowanie w ich miejsce scen portretujących społeczeństwo okresu Edo. Yamanaka opublikował wtedy w czasopiśmie Eiga Hyoron obszerny artykuł zatytułowany „Dziennik bezczynnego człowieka”, w którym wyraził swój specyficzny sposób interpretacji stylistycznej i uczuciowej adaptacji literatury.