Bój w delcie Missisipi mały|Konfederacki taranowiec CSS „Manassas” Do pierwszego starcia na Missisipi, niezaliczanego jeszcze do kampanii na rzece, doszło w jej delcie. Od początku wojny Unia rozpoczęła blokadę morską skonfederowanych stanów południowych w celu uniemożliwienia handlu morskiego z nimi. W nocy z 11 na 12 października 1861 duży parowy slup USS „Richmond”. żaglowy slup USS „Vincennes” i dwa mniejsze okręty UniiW części źródeł USS „Richmond” nazywany jest fregatą, lecz oba okręty zaliczane były do slupów (zob. Richmond i Vincennes w serwisie DANFS Marynarki USA). USS „Richmond” miał napęd śrubowy. Pozostałe okręty to mały slup żaglowy USS „Preble” i kanonierka bocznokołowa USS „Water Witch”, pod dowództwem komandora Johna Pope’a, wpłynęły na wody delty, próbując uniemożliwić żeglugę z Nowego OrleanuJ. Gozdawa-Gołębiowski, Od wojny..., s. 116. Jednostki te zostały zaatakowane tam przez konfederacki zespół komodora G. Hollinsa w składzie pancernego taranowca „Manassas”. wspieranego przez sześć kanonierekUzbrojone statki „Ivy”. „Jackson”. „James L. Day”. „McRae”. „Tuscarora” i „Pickens” (J. Gozdawa-Gołębiowski, op.cit., s.116 i James L. Day w serwisie DANFS). „Manassas”. taranując, uszkodził USS „Richmond” i zmusił okręty Unii do odwrotu;