Tablicę tę kazali usunąć w czasie okupacji Niemcy, przetrwała ona zamurowana pod tynkiem do 1981 r.

Od końca XIX w. w mieście rosła liczba mieszkańców narodowości żydowskiej. W połowie tego stulecia stanowili oni 2,6% mieszkańców, w 1921 r. było ich 39%, a w latach 30. – 47%. W chwili wybuchu II wojny światowej w Jędrzejowie mieszkało 4–5 tys. Żydów. Wojnę przeżyło 80 z nich.

W okresie międzywojennym doszło do pogromu antyżydowskiego w mieście. Delegacja Żydów z miasta udała się do Piłsudskiego z prośbą o pomoc. Ten stwierdził, że „sprawa żydowska jest teraz bardzo zawikłana” i poradził Żydom, żeby sami ją rozwiązali poprzez wyjazd do PalestynySzymon Rudnicki Równi, ale niezupełnie, Biblioteka Midrasza, , s. 120..

II wojna światowa Podczas kampanii wrześniowej 1939 miasto zbytnio nie ucierpiało, ale ofiary wśród ludności były dość poważne. Utworzono tu getto dla ludności żydowskiej, znajdujące się w obrębie ulic: Kilińskiego, Pińczowska, Duh-Imbora i Głowackiego, kilkadziesiąt osób wywieziono do obozu zagłady Auschwitz. Niemcy wymordowali około 3000 mieszkańców, w tym całą ludność żydowską. W okolicy działały oddziały partyzanckie. Największym sukcesem partyzantów był udany zamach na gestapowca Helmuta Kappa, którego dokonała trzyosobowa grupa z Armii Krajowej dowodzona przez ppor. Hieronima Piaseckiego ps.