Wizerunek półksiężyca i gwiazdy znajdował się już na monetach Mitradatesów, królów Pontu z dynastii Achemenidów. Herbem bardzo podobnym do Leliwy pieczętował się także jeden z najstarszych węgierskich rodów szlacheckich (słow. ), mający swe majątki głównie na Słowacji, a którego początków (zwłaszcza linii Poznan) historycy doszukują się jeszcze w czasach Wielkich Moraw. Średniowieczni kronikarze węgierscy (np. Szymon z Kézy) wywodzili jednakże ród ten ze Szwabii. Odniesienia, zarówno do obszarów nadreńskich, jak i do terenu Węgier, pojawiają się często w najstarszych polskich źródłach traktujących o genezie herbu Leliwa (zob. niżej).
Rodowodem Leliwitów zajmowało się wielu historyków, poczynając od Jana Długosza, aż po wiek XX. Na temat genezy Leliwitów, wypowiedział się współczesny badacz i historyk Włodzimierz Dworzaczek. Według jego opinii ogłoszonej w 1971 roku, Leliwici byli rodem pochodzenia rodzimego. Z tym zdaniem zgadza się Teresa Zielińska w książce Poczet polskich rodów arystokratycznych.
Stanowisko Dworzaczka nie było pierwszą teorią o rodzimym pochodzeniu Leliwitów.