W 1923 repatriował się z rodziną (żona – Walentyna Tichobrazoff (1887–1961), synowie Wincenty (1917–1985), Romuald (1918–1993) do Polski.
Osiedlił się w Poznaniu, gdzie objął posadę starszego asystenta przy katedrze bakteriologii Uniwersytetu Poznańskiego. Ponownie habilitował się, tym razem w Polsce. W 1925 przeniósł się z rodziną do Warszawy. Od 1925 do 1944 był kierownikiem Miejskiego Instytutu Higieny (MIH) w Warszawie. Brał udział w reorganizacji i pracach Wolnej Wszechnicy Polskiej (WWP) w Warszawie. Od 1933 prowadził wykłady z bakteriologii na WWP w Łodzi. Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Badań Naukowych nad Gruźlicą, a od 8 lutego 1937 jego wiceprezesem. Podczas okupacji prowadził tajne komplety z bakteriologii, a w roku 1943 został mianowany profesorem bakteriologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 100 prac z różnych dziedzin bakteriologii. Za zasługi dla medycyny był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (Polska), komandorią Orderu Św. Sawy (Jugosławia) i Orderem Św. Aleksandra Newskiego (Rosja)Powstańcze biogramy- Aleksander Ławrynowicz.