Całość zasobów pieniężnych w społeczeństwie Keynes podzielił na 2 części: obieg pieniądza czynny, którego rozmiary kształtują się pod wpływem motywu transakcyjnego obieg pieniądza nieczynny, którego zasoby utrzymywane są pod wpływem motywu spekulacji
Popyt na pieniądz czynny zależy od ogólnej aktywności gospodarczej wyrażającej się w poziomie dochodów, popyt na pieniądz nieczynny jest malejącą funkcją stopy procentowej. Powiększenie ilości pieniądza powiększa dochody i działa w 2 kierunkach: zwiększa zapotrzebowanie na obieg czynny (wzrost dochodów powoduje wzrost popytu i produkcji) obniżenie stopy procentowej (zainteresowanie inwestycjami)
Wpływ zmian ilości pieniądza na poziom cen może być, zdaniem Keynesa, tylko pośredni – poprzez wpływ na płace nominalne i ogólne wielkości zatrudnienia, które z kolei zależą od skłonności do inwestowania (skłonność od inwestowania kształtuje się pod wpływem stopy procentowej).