Jeśli jednak przesunięcie częstości jest znaczne, częstość światła padającego i sygnału ramanowskiego nie mogą być obie w rezonansie z częstością plazmową, stąd wzmocnienie nie może być maksymalne.
Najsilniej wzmacniane są drgania normalne do powierzchni, stąd najlepszą morfologią dla wystąpienia powierzchniowego rezonansu plazmowego są małe cząsteczki (<100 nm) o atomowo nierównej powierzchni.
Wybór metalu, z którego będzie zbudowana powierzchnia jest także dyktowany przez rezonansową częstość plazmową. Przy widmach Ramana wykorzystywane jest światło widzialne i z zakresu bliskiej podczerwieni. Srebro i złoto są typowymi metalami dla eksperymentów SERS, ponieważ ich rezonansowe częstości plazmowe leża pomiędzy tymi długościami fali, co skutkuje maksymalnym wzmocnieniem właśnie dla światła widzialnego i bliskiej podczerwieni. Miedź jest kolejnym metalem, którego zakres absorpcji ma właściwe położenie dla eksperymentów SERS.
Teoria chemiczna Podczas gdy teoria elektromagnetyczna może być zastosowana niezależnie od badanej cząsteczki, to jednak nie wyjaśnia w pełni stopnia wzmocnienia obserwowanego w wielu systemach.