Popęd – psychiczna reprezentacja pobudzenia pochodzącego z wnętrza organizmu, z pogranicza tego, co biologiczne, i tego, co psychiczne. W rozumieniu psychoanalitycznym popęd nigdy nie jest uświadamiany. O jego istnieniu możemy się przekonać jedynie dzięki reprezentacji popędu, która jest obsadzona przez popęd.
Teoria popędów i libido Teoria popędów stanowi fundament psychoanalitycznego rozumienia motywacji ludzkiego zachowania. Według Freuda, popędy (niem. Trieb) są wrodzonymi, endogennymi siłami motywacyjnymi, które stanowią „miarę żądania dotyczącego wykonania pewnej pracy, które zostało postawione psychice w związku z jej powiązaniami z ciałem”Freud, S. (1915). Popędy i ich losy.. Każdy popęd charakteryzuje się czterema elementami:
Źródło (Quelle) – proces somatyczny wewnątrz danego organu lub części ciała, z którego bierze początek bodziec (np. strefy erogenne).
Siła (Drang) – imperatywna jakość popędu, jego ładunek energetyczny, który domaga się zaspokojenia.
Cel (Ziel) – zawsze polega na usunięciu napięcia u źródła popędu, czyli na zaspokojeniu.
Przedmiot (Objekt) – to, za pomocą czego popęd może osiągnąć swój cel;