Ewangelia Hebrajczyków – zaginiona apokryficzna ewangelia używana przez judeochrześcijańską grupę Nazarejczyków (lub Nazareńczyków). Był to prawdopodobnie luźny przekład aramejski Ewangelii Mateusza, rozwinięty w sposób anegdotyczno-midraszowy, o cechach gnostycznych, lecz zasadniczo mieszczący się w ramach ortodoksji wczesnego Kościoła.Apokryfy Nowego Testamentu. Ewangelie apokryficzne, WAM 2003, cz. I, s. 99-100 Niektórzy badacze są jednak zdania, iż jest to tekst niezależny od ewangelii kanonicznych.Helmut Koester, Introduction to the New Testament, Hermeneia: Foundations and Factes, Philadelphia 1982: Fortress Press, t. 2, s. 223-224
Źródła i treść
Ewangelia znana jest wyłącznie z kilku cytatów i omówień u Ojców Kościoła. Przypuszczalnie została ona spisana pod koniec I w. n.e. w Pelli bądź w Egipcie, a zdaniem Jeana Danielou przed 70. n.e. w Jerozolimie. Mówiła o preegzystencji, wcieleniu i wypowiedziach Jezusa. Opisywała także pojawienie się zmartwychwstałego Jezusa jako wcielenie Mądrości BożejJohn Dominic Crossan, The Historical Jesus: The Life of a Mediterranean Jewish Peasant, 1991, (wyd. polskie: Historyczny Jezus: Kim był i czego nauczał?, 1997, , s. 449).