W miejsce zachowań dyskrecjonalnych, polegających na przechodzeniu od jednej do kolejnej jednorazowej decyzji, Taylor zalecił zapewniony przez reguły ciąg przewidywalnych i spójnych posunięć o stałym efekcie. W jego opinii polityka pieniężna polegająca na przestrzeganiu z góry ustalonych współzależności między wystąpieniem określonych zjawisk i odpowiednich, wyrażalnych liczbowo reakcji na nie, jest najbardziej wiarygodnym, najbardziej też skutecznym sposobem dbania o pieniądz.
Problemem pozostawały jedynie same reguły, które powinny zostać, w myśl Taylora, jednoznacznie sformułowane. Podjął to wyzwanie – odwołując się do dokonań teorii ekonomii, jak i ekonometrycznych analiz procesów monetarnych w USA, wyprowadził kilka zasad, mających stanowić podstawy polityki pieniężnej. Zasady owe brzmiały następująco: bank centralny powinien przyjąć docelowy poziom inflacji (cel inflacyjny) i starać się go utrzymać, polityka pieniężna powinna reagować na zmiany dwóch podstawowych wielkości – realnego produktu krajowego brutto i inflacji, kluczowym instrumentem oddziaływania powinna być stopa procentowa, polityka pieniężna nie powinna starać się o stabilizowanie kursu walutowego.
Zaproponował on wersję opisową reguły Taylora oraz wzór ogólny.