Wersja opisowa: Stopa funduszy federalnych jest podnoszona lub obniżana stosownie do tego, co dzieje się z realnym produktem krajowym brutto i inflacją. Jeśli realny PKB wzrasta o jeden procent ponad PKB potencjalny (PKB potencjalny należy rozumieć jako wieloletnią średnią poziomu realnego PKB – przyp. autor), to stopa funduszy federalnych powinna zostać podniesiona – przy uwzględnieniu bieżącej stopy inflacji – o 0,5 procent. Jeśli inflacja wzrasta o jeden procent ponad cel wynoszący 2%, to z tego powodu stopa funduszy federalnych powinna zostać podniesiona o 0,5%. Jeśli realny PKB jest równy PKB potencjalnemu, a inflacja jest równa celowi wynoszącemu 2%, to stopa funduszy federalnych powinna pozostawać zbliżona do 4%, co implikuje średnią realną stopę procentową w wysokości 2%.
Uogólniony zapis reguły Taylora (nazywany też funkcją reakcji) przyjął postać:
gdzie: – nominalna stopa procentowa, – realna stopa procentowa odpowiadająca stanowi pełnego zatrudnienia, – rozmiar luki popytowej, czyli różnica pomiędzy produktem rzeczywistym a potencjalnym (mówi o stopniu wykorzystania mocy produkcyjnych w gospodarce);