Wagi charakteryzują politykę pieniężną danego banku centralnego, gdyż odzwierciedlają jego podejście do stabilizacji inflacji i stóp procentowych. Reguła ta skutecznie stabilizuje inflację, jeżeli współczynnik reakcji banku centralnego na zmianę inflacji jest większy od 1. Przykładowo amerykański bank centralny (Fed) przyjmuje współczynnik reakcji na odchylenie tempa wzrostu a współczynnik reakcji na zmianę inflacji John B. Taylor: Zrozumieć kryzys finansowy, przyczyny, skutki, interpretacje. Warszawa: PWN, 2010, s. 105, 106..
Komplikacje Banki centralne przy stosowaniu reguły Taylora natrafiają na problemy, ponieważ nie znają dokładnej realnej stopy równowagi, a pomiary poziomów wzrostu gospodarczego i inflacji obarczone są błędami. Należy pamiętać, że modele ekonometryczne stanowią tylko uproszczenie rzeczywistości. Dlatego też przyjmuje się, że reguła Taylora nie może być mechaniczną formą prowadzenia polityki pieniężnej, ale powinna stanowić punkt odniesienia dla podejmowania decyzji przez banki centralne. W praktyce wiele banków centralnych stosuje regułę Taylora do ustalania poziomu stóp procentowych, lecz żaden nie przyjął jej oficjalnieAndrzej Wojtyna: Szkice o polityce pieniężnej. Warszawa: PWN, 2004, s. 255..
Przypisy
Linki zewnętrzne Fed rządzi stopami, a Fedem reguła Taylora, ObserwatorFinansowy.pl
Kategoria:Polityka pieniężna