w istocie jest różnicą logarytmów PKB realnego i potencjalnego, – cel inflacyjny, – bieżąca inflacja (mierzona deflatorem PKB), – stopień realizacji celu inflacyjnego, – wagi przypisywane tym odchyleniom.
Wszystkie wielkości pojawiające się w regule Taylora – cel inflacyjny, średnia realna stopa procentowa, współczynniki siły reakcji na odchylenie od PKB potencjalnego i na zmiany poziomu inflacji – są szacowane dla konkretnej gospodarki. Współczynniki siły reakcji stopy procentowej na odchylenia PKB i inflacji wynoszą 0,5 (do stopy procentowej dodaje się lub odejmuje 0,5 punktu procentowego, gdy PKB i inflacja odchylają się o 1 punkt procentowy).
Wnioski Taylora są jednak godne uwagi również w przypadku innych krajów – choćby ze względu na rzeczowe uzasadnienie potrzeby konsekwencji w polityce pieniężnej. Poza tym, po wyliczeniu dla danej gospodarki współczynników do wzoru, pozwalają na zastosowanie reguły i wzoru i sprawdzenie ich w danych realiach.