Od chwili powojennego uruchomienia AGH, to jest od lutego 1945 pracował w tej uczelni, początkowo w Katedrze Geologii Stosowanej jako starszy asystent, a po obronie pracy doktorskiej Złoże solne Bochni na tle geologicznym okolicy w 1950 – jako adiunkt przy prof. Stefanie Czarnockim, a potem przy jego następcy, prof. Romanie Krajewskim. Nawiązując do przedwojennego Zakładu Halurgii, stworzonego przez prof. Edwarda Windakiewicza, reaktywował ten Zakład na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH. W 1952 stworzył od nowa Zakład Złóż Soli i od jesieni 1952 był jego kierownikiem, aż do przejścia na emeryturę we wrześniu 1982.

W roku akademickim 1948/49, po długich staraniach, uzyskał stypendium Centralnego Urzędu Planowania przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu, dzięki czemu odbył studia uzupełniające na Uniwersytecie Pittsburgh w Pensylwanii, USA.

Pracując nieprzerwanie w AGH, w 1954 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1972 na profesora zwyczajnego.