Przez cały ten okres kontrolowany był przez władze komunistyczne ze względu na swój opór i sprzeciw wobec ideologii socjalizmu, przez lokalne kierownictwo PZPR określany był mianem „reakcjonisty”. 1 września 1973 roku rozpoczął pracę w charakterze wykładowcy na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, najpierw w Katedrze Pedagogiki, która następnie przekształciła się w Instytut Pedagogiki i Psychologii. W 1976 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy „Modele warunków planowej działalności dydaktyczno-wychowawczej w szkole”, której promotorem była doc. dr hab. Maria Lipowska. W 1986 roku otrzymał nominację na docenta. W latach 1977–1989 kierował Zaocznym Studium Pedagogiki, w latach 1978–1984 oraz 1987–1989 był zastępcą dyrektora Instytutu Pedagogiki i Psychologii. Od roku 1983 do 1989 kierował Zakładem Pedagogiki Ogólnej i Dydaktyki. Wypromował około 200 magistrów pedagogiki. W roku 1992 przeszedł na emeryturę, nie przestając jednak wykładać.