Inna popularna anegdota opowiada o grupie ciężkozbrojnych samurajów na koniach, którzy dotarli do buddyjskiej świątyni Gōtoku-ji () w pobliżu Edo (dziś tokijska dzielnica Setagaya) i ujrzeli przy wejściu małego kota. Kot właśnie czyścił sobie pyszczek i ruchy łapkami koło uszu wyglądały, jak machanie do samurajów, na co oni weszli do świątyni bez rozlewu krwi i nie uczynili krzywdy mieszkańcom.
Jeszcze inne podanie mówi o seniorze rodu Ii, który w XVII wieku wybrał się do świątyni Gōtoku-ji. Według podania, Naosuke Ii spotkał się tam z cesarskim sokolnikiem i gdy powracał do domu, zaskoczyła go ulewa. Schronił się pod wielkim, starym drzewem i w pewnym momencie zauważył w pobliżu starą i podupadłą świątynię. Przed wejściem przysiadł kot i wyglądał, jakby machał do podróżnego. Kiedy pospieszył w stronę zwierzęcia, piorun uderzył w drzewo za nim, omijając go. Z wdzięczności Naosuke Ii wyłożył na świątynię dużo pieniędzy, przez co ocalił ją od zamknięcia. Do dzisiaj żywa jest tradycja grzebania popiołów zwierząt domowych w sąsiedztwie świątyni Gōtoku-ji, do której przylgnęła nazwa maneki-neko no miya („chram zapraszającego kota“).