Szkoła planistyczna. Powstała w latach sześćdziesiątych. Główną przesłanką tego podejścia jest założenie, że organizacja dzięki budowaniu planów strategicznych może świadomie kształtować swoją przyszłość, a budowa strategii jest racjonalnym procesem obejmującym analizę otoczenia, sił i słabości firmy oraz formułowanie planów. Szkoła ta wprowadziła analizę SWOT jako narzędzie diagnozy strategicznej.
Szkoła ewolucyjna. Traktuje strategię organizacji jako spójny wzorzec działania. Zakłada, że proces budowania strategii zależy od kultury organizacyjnej i czynników zewnętrznych otoczenia, przez co nie może być w pełni racjonalny. Odpowiada szkołom uczenia się, kulturowej i konfiguracyjnej w klasyfikacji Mintzberga.
Szkoła pozycyjna. Oparta na pracach Michaela Portera. Strategia jest w tym ujęciu analitycznym wyborem pozycji w sektorze, a trwała przewaga konkurencyjna wynika z atrakcyjności sektora oraz pozycji firmy w jego strukturze.
Szkoła zasobów i kompetencji. Wywodzi się z prac Birgera Wernerfelta, Jaya Barneya, C.K. Prahalada oraz Gary'ego Hamela. Trwała przewaga konkurencyjna wynika z kontroli nad unikatowymi, trudnymi do imitacji zasobami i kompetencjami organizacji. W polskiej literaturze podejście to rozwijali między innymi Rafał Krupski oraz Zdzisław Pierścionek.