W 1705 istniało tylko dwóch książąt Brunszwiku-Lüneburga – jeden władający w Calenbergu i Celle oraz w mniejszych posiadłościach, a także drugi, rządzący w Wolfenbüttel. W 1701 roku książę Brunszwiku-Lüneburga znalazł się w gronie następców tronu angielskiego, co później zostało potwierdzone w 1707 w akcie unii angielsko-szkockiej. Doprowadziło to 20 października 1714 roku do unii personalnej między Hanowerem (nieoficjalna jeszcze wtedy nazwa państwa obejmującego Calenberg, Celle i inne posiadłości) a Wielką Brytanią. W 1806 roku zakończyło swoje istnienie Święte Cesarstwo Rzymskie, toteż kończący wojny napoleońskie kongres wiedeński utworzył Królestwo Hanoweru. Po kongresie wiedeńskim Wolfenbüttel istniał jako księstwo Brunszwiku
Od Lüneburga do Hanoweru
Jedna z linii dynastycznych, z której wywodzili się książęta Lüneburg-Celle, w 1635 roku pozyskała Calenberg dla młodszego członka rodu, który przeniósł swą rezydencję do Hanoweru. Jego synowie w 1648 odziedziczyli Celle i odtąd starszy z członków rodu rządził w Celle, a młodszy w Calenbergu. Inna, blisko spokrewniona gałąź rodu rządziła oddzielnie w Wolfenbüttel. Calenberg i Celle zostały wyniesione do rangi elektoratu Rzeszy w 1692, gdy książę Calenbergu spodziewał się, że szybko odziedziczy księstwo Celle.