Stało się to jednak dopiero w 1705 roku, a elektorat został oficjalnie zatwierdzony przez sejm Rzeszy w 1708 roku. Od 1705 roku całe terytorium Brunszwik-Lüneburga należało do władców Celle i Hanoweru, z wyjątkiem księstwa Brunszwiku.
Powstałe państwo znane było pod wieloma nazwami (Brunszwik-Lüneburg, Calenberg, Calenberg-Celle lub Hanower), ale najczęściej zwane było elektoratem Hanoweru. W 1806 roku Napoleon zlikwidował Święte Cesarstwo Rzymskie, jednak władca Wielkiej Brytanii Jerzy III do końca wojny tytułował się elektorem Hanoweru i utrzymywał w Londynie cały rząd okupowanego przez Francję państwa wraz z jego służbami dyplomatycznymi. Po zakończeniu wojen napoleońskich na podstawie decyzji kongresu wiedeńskiego utworzone zostało królestwo Hanoweru, którego pierwszym królem został dotychczasowy elektor Jerzy III. Jego potomkowie byli królami Hanoweru aż do wcielenia tego państwa do Prus podczas wojny austriacko-pruskiej toczonej w 1866 roku. Od tego momentu Hanower stał się pruską prowincją. Dzisiaj ziemie dawnego królestwa stanowią część kraju związkowego znanego jako Dolna Saksonia.
Brunszwik-Wolfenbüttel