Było to jednak rozwiązanie prowizoryczne i niewystarczające, w związku z czym 1915 r. podjęto decyzję o zaprojektowaniu solidniejszej ochrony głowy. Do wykonania zadania powołano specjalną komisję wojskową pod kierownictwem naczelnego intendenta armii francuskiej pułkownika Louisa AdrianaWłodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym, 1981, s. 53.. Jeszcze w tym samym roku ukończono projekt, a hełm przyjęto na wyposażenie jako Mle 1915. Nowo opracowany hełm wzorowany był na kaskach paryskich strażakówAndrzej Chwalba: Samobójstwo Europy. Wielka Wojna 1914-1918, 2014, s. 407.. Jego zasadniczą częścią był dzwon wykonany metodą tłoczenia z blachy stalowej o grubości 0,7 mm, do którego mocowano daszek i nakarczek (połączone ze sobą nitami lub zgrzewane). Łączenie dzwonu z pozostałymi elementami wykonywane było metodą walcowania, przez co w miejscu spojenia powstawało 3 milimetrowe zgrubienie. Dzwon w swojej górnej części posiadał podłużne wycięcie (służące za otwór wentylacyjny), które zasłaniano poprzez przynitowany charakterystyczny grzebień. Na przodzie hełmu umiejscowione były dwa otworki służące do mocowania metalowego emblematu (odpowiedniego dla danego rodzaju wojsk). W środku hełmu znajdował się skórzany fasunek w naturalnym kolorze.