Łęgi ze związku Alno-Ulmion ze względu na charakter siedliska można podzielić na: niżowe: łęg jesionowo-wiązowy (Ficario-Ulmetum minoris (Knapp, 1942 em. J. Matuszkiewicz, 1976)); łęg jesionowo-olszowy (Fraxino-Alnetum (W. Matuszkiewicz, 1952)); łęg wiązowy z fiołkiem wonnym (Violo-Ulmetum lub Violo odoratae-Ulmetum minoris (Weewers, 1940 em. Doing, 1962)); łęg olszowy gwiazdnicowy (Stellario-Alnetum (Stellario nemorum-Alnetum glutinosae, Lohm., 1957)). podgórsko-górskie: podgórski łęg jesionowy (Carici remotae-Fraxinetum (Koch, 1926 ex Faber, 1936)); nadrzeczna olszyna górska (Alnetum incanae (Ludi, 1921)); bagienna olszyna górska (Caltho-Alnetum lub Caltho laetae-Alnetum (Zarzycki, 1963 em. Stuchlik, 1968)); łęg jesionowy z jarzmianką większą (Astrantio-Fraxinetum (Oberdorfer, 1953)).
Ze względu na występowanie gatunków podzielić je można na dwa podzwiązki: łęgi wiązowe (Ulmenion) – łęg jesionowo-wiązowy i łęg wiązowy z fiołkiem wonnym, łęgi olszowe (Alnenion glutinoso-incanae) – pozostałe łęgi należące do związku Alno-Ulmion.