Łęgi ze związku Salicion albae ze względu na fizjonomię zbiorowiska dzielą się na: zbiorowiska zaroślowe: wikliny nadrzeczne (Salicetum triandro-viminalis (Lohm., 1952)); zbiorowiska leśne: nadrzeczny łęg wierzbowy (Salicetum albo-fragilis (Tx., 1955) lub Salici-Populetum (Meijer Drees, 1936)); nadrzeczny łęg topolowy (Populetum albae (Braun-Blanquet, 1931)); thumb|Łęg wierzbowo-topolowy (Bingen am Rhein) Oprócz łęgów związku Salicion albae do klasy Salicetea purpureae należy jeszcze związek Salicion eleagni, jednak nie występuje on na terenie Polski. Dla nadrzecznego łęgu wierzbowego stosuje się także zamienną nazwę Salici-Populetum (łęg wierzbowo-topolowy). Łęgi zarówno w Polsce, jak i na świecie są przedmiotem ciągłych badań i ich nazwa, systematyka lub przynależność do poszczególnych związków i zespołów może się zmieniać.
Łęgiem tradycyjnie (choć przestarzale) nazywa się też czasem łąki położone na wilgotnych glebach w pobliżu rzek, często powstałe w wyniku odlesienia.