Raffaele Farina SDB (ur. 24 września 1933 w Buonalbergo) – włoski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, doktor habilitowany nauk humanistycznych specjalizujący się w dziedzinie historii Kościoła, rektor Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie 1977−1983 i 1992–1997, sekretarz Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych w latach 1981−1989, podsekretarz Papieskiej Rady ds. Kultury w latach 1986−1991, przewodniczący komisji wydawniczej Watykańskiej Księgarni Wydawniczej w latach 1992−2006, prefekt Apostolskiej Biblioteki Watykańskiej w latach 1997–2007, Archiwista i Bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego w latach 2007–2012, kardynał diakon w latach 2007–2018, kardynał prezbiter od 2018.
Życiorys 15 sierpnia 1947 wstąpił do nowicjatu salezjanów w Portici (Neapol). Śluby wieczyste złożył 25 września 1954. Studiował teologię na Papieskiej Akademii Salezjańskiej w Turynie, gdzie w 1958 uzyskał dyplom licencjacki. W latach 1962–1963 wykładał historię Kościoła i patrologię na Salezjańskim Wydziale Teologicznym w Castellammare di Stabia (Neapol). W 1965 uzyskał doktorat z historii Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, na podstawie pracy o Euzebiuszu z Cezarei.