Tadeusz Burzyński (ur. ok. 1730, zm. lato 1773 we Florencji) – polski senator i dyplomata czasów stanisławowskich, od 1763 kasztelan smoleński, od 14 kwietnia 1770 wojewoda miński, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1767Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 135., poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Republice Zjednoczonych Prowincji w 1769 rokuRocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 84., poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w latach 1769–1773Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 146., kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Trzywdar, osiadłej w Brasławszczyźnie. Jego ojcem był Stanisław Antoni Burzyński kasztelan smoleński, instygator wielki litewski, później jezuita.
W latach 1754–1755 uczęszczał do Collegium Nobilium jezuitów w WilnieKazimierz Puchowski, Jezuickie kolega szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Gdańsk 2007, s. 570.. Ukończył Collegium Nobilium w Warszawie.