Jednym z głównych dowódców tej armii, a po śmierci Tokmakowa faktycznym przywódcą ruchu powstańczego był były polityczny zesłaniec, eserowiec Aleksandr Antonow, od którego imienia bolszewicy nazywali cały ruch antonowszczyzną.
Zielona Armia i jej prekursorzy z 1919 r. odniosła szereg sukcesów w walkach na swoim terytorium, zarówno dzięki wykorzystaniu znajomości rodzinnego terenu, technikom partyzanckim, jak i przede wszystkim w wyniku zaangażowania głównych sił sowieckich, najpierw w walkach z białymi armiami Kołczaka i Denikina, a potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej i walkach z siłami Wrangla. Apogeum powstanie osiągnęło w lutym 1921 r., gdy regularne wojska Zielonej Armii liczyły 40 tys. żołnierzy.
Klęska Począwszy od lutego 1921 r. wokół guberni tambowskiej zaczęto skupiać duże siły sowieckie, uwolnione z frontów po zawieszeniu broni w wojnie polsko-bolszewickiej i ostatecznym rozbiciu Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Piotra Wrangla na Krymie. Dowódcą bolszewickiej ofensywy mianowano 27 kwietnia 1921 r. Michaiła Tuchaczewskiego, który dowodził armią około 100 tys. żołnierzy, liczną artylerią, lotnictwem. Dysponował też bronią gazową.