Jednocześnie w marcu władze sowieckie ogłosiły, że przymusowe rekwizycje żywności będą zastąpione umiarkowanym podatkiem rolnym w produktach, co częściowo uspokoiło wzburzone masy chłopskie, zwłaszcza w guberniach otaczających tambowską.
Ofensywa wiosenno – letnia Tuchaczewskiego doprowadziła bardzo szybko do rozbicia Zielonej Armii i przejścia tejże do wojny partyzanckiej. Wojska Armii Czerwonej oraz oddziały Czeki odpowiedziały masowym terrorem. Oprócz brania i egzekucji zakładników, mordowania podejrzanych, a także rodzin powstańców, stosowania tortur, postanowiono na szeroką skalę posłużyć się eksterminacją. Niektóre wioski okrążano i następnie niszczono zmasowanym ogniem artylerii, a uciekającą ludność cywilną mordowano. Na jeszcze szerszą skalę stosowano przymusowe deportacje całych wsi poza gubernię, połączone z konfiskatą mienia. Zorganizowano też siedem obozów koncentracyjnych dla rodzin podejrzanych o sprzyjanie partyzantce, w których umieszczono 50 tys. osób, głównie starców, kobiet i dzieci. Ze względu na głód, choroby i zimno wiele z tych osób zmarło, np. jesienią 1921 r. śmiertelność w obozach wynosiła 15–20% na miesiąc. Polityka terroru była zgodna z zarządzeniem wydanym przez centralne władze partii komunistycznej na czele z Leninem i Trockim oraz z rozkazem nr 171 Tuchaczewskiego z dnia 11 czerwca 1921 r.