Około 1060 Bolesław Szczodry wyprawił się do Księstwa Czech, w celu powstrzymania interwencji wojsk Spitygniewa II na Węgrzech, gdzie o władzę walczył wspierany przez Polskę książę Bela, a także prawdopodobnie odzyskania kontroli nad zamieszkiwaną przez Gołęszyców ziemią opawską, gdyż tereny te do 1038 r. należały do państwa PiastówRudolf Žáček: Historia Górnego Śląska. Polityka, gospodarka i kultura europejskiego regionu. Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, 2011. Polskie wojska gdy tylko przekroczyły sporną granicę, zaczęły oblężenie Grodźca Gołęszyckiego. Polskę wspomagały wojska Pomorzan. Bolesław wpadł w czeskie zasadzki i ledwo uszedł z życiem. Przegrana doprowadziła do tymczasowego osłabienia Polski, co według Galla Anonima poskutkowało oderwaniem się Pomorza Gdańskiego.
Klęska pod Grodźcem Golęszyckim miała duże znaczenie dla stosunków polsko-czeskich. Tu polityka polska biegła dwoma torami: Bolesław udzielał schronienia księciu Jaromirowi, ale także w 1061 roku poparł jego przeciwnika, księcia Wratysława II. Wyrazem nowego układu sił było małżeństwo Wratysława z siostrą polskiego księcia Świętosławą. Jego konsekwencją było uchylenie się Bolesława od udzielenia pomocy Węgrom, kiedy spadła na nich odwetowa i skuteczna wyprawa cesarska w 1063 roku.