Na glebach uboższych rozwijają się lasy iglaste, nawiązujące fizjonomicznie do roślinności innych stref.
Zróżnicowanie geograficzne
Lasy liściaste zrzucające liście na zimę w Europie thumb|300px|Górska buczyna zimą 300px|thumb|Las mieszany jesienią
Lasy liściaste strefy umiarkowanej charakteryzuje względnie mała liczba gatunków drzew. Drzewami dominującymi są dąb, buk i grab. Duże znaczenie ma wiąz, klon, lipa i jesion.
Buczyny Środkowa i południowa część Europy charakteryzuje się występowaniem rozległych lasów bukowych. Na Wyspach Brytyjskich i w północnej części Europy Środkowej występują na nizinach, ale w miarę posuwania się na południe wchodzą coraz wyżej, nawet na zbocza gór, osiągając nawet 1900 m n.p.m. (zbocza Etny). W górach Kaukazu wchodzą do wysokości 1500 m n.p.m. Buczyny to lasy o dużym stopniu zacienienia, ze stosunkowo słabo rozwiniętym podszytem i runem. Dominującym elementem florystycznym jest buk zwyczajny Fagus sylvatica, a na Bałkanach F. moesiaca. Związki roślinne, które tworzą to buczyny środkowoeuropejskie (Fagion sylvaticae) i buczyny iliryjskie (Fagion illyricum). Na południowym wschodzie buczyny iliryjskie przechodzą w buczyny środkowobałkańskie (Fagion moesiacum i Fagion hellenicum).