Podczas inwazji na Serbię jesienią 1915 roku armia Stepanovicia wraz z armią Timoczki udaremniła próbę przedostania się bułgarskiej 1 Armii przez rejon Niszu na tyły głównych sił armii serbskiej zaangażowanych na froncie północnym i w ten sposób w dużym stopniu przyczyniła się do niepowodzenia planów Augusta von Mackenziego dotyczących szybkiego okrążenia i zniszczenia armii serbskiej. Stepanović odegrał znaczącą rolę w reorganizacji armii serbskiej po ewakuacji na Korfu i jej pierwszych sukcesach na froncie pod Gorničevem, na Kajmakczałanie i w okolicach Bitoli, jednak jego największy sukces związany był z przełamaniem frontu salonickiego i wyeliminowaniem Bułgarii z wojny.
Żołnierze 2 Armii Stepanovicia w silnym natarciu przedarli się przez umocniony front wroga pod Dobro polje i Kozjak i wraz z 1 Armią i siłami sprzymierzonymi bezlitośnie ścigali rozbite wojska bułgarskie i niemieckie, aż wycofanie się Bułgarii z wojny 29 września 1918 roku otworzyło drogę do ostatecznego wyzwolenia Serbii.