Cele Towarzystwa określono następująco: utworzyć jądro uniwersalnego braterstwa ludzkości, bez podziału na rasy, wyznania, płeć, kasty czy kolor skóry, popierać studia w zakresie porównawczej religii, filozofii i nauki, badać niewyjaśnione prawa przyrody i drzemiące w człowieku moce.
Tak powstała pierwsza zorganizowana grupa ludzi Zachodu, którzy jechali do Indii nie jako zdobywcy lub misjonarze, ale jako uczniowie. Na przedmieściu Madrasu, u ujścia rzeki Adyar do Zatoki Bengalskiej, zakupiła w 1892 teren, który stał się Siedzibą Główną Towarzystwa Teozoficznego.
Podstawą doktrynalną stały się zrazu dwa dzieła Bławatskiej: Isis Unveiled (Izyda odsłonięta, 1877) i The Sacred Doctrine (Doktryna Tajemna, 1888). Mieszały się w nich wierzenia gnostyków, hinduistów i buddystów (zwłaszcza tybetańskich). W niezliczonych światach niezliczone dusze ewoluują – ulegając reinkarnacji – od stadium mineralnego, przez stadia roślinne, zwierzęce, a wreszcie żywoty w postaciach ludzkich, ku boskości. Niektórzy z tych, którzy osiągnęli to najwyższe stadium, dobrowolnie żyją na Ziemi (niczym bodhisattwowie mahajany), by pomagać ludziom w rozwoju duchowym, stosownie do osiągniętego stopnia doskonałości przekazując im taką czy inną religię. W 1889 Bławatska ogłosiła, że nadszedł czas, by bodhisattwa Maitreja przekazał ludzkości nowe nauki.