Miał to uczynić wykorzystując – jako wehikuł – ciało wybranego człowieka.

Po śmierci Bławackiej wiodącą pozycję w Towarzystwie Teozoficznym zaczęła zyskiwać Annie Besant (1847–1933), pełniąca funkcję Prezydenta TT w latach 1907–1933. Blisko współpracował z nią, uważany powszechnie za jasnowidza, Charles Webster Leadbeater (1847–1934). W maju 1909 na plaży w Adyarze Ledbeater dostrzegł 14-letniego chłopca, którego opiekujący się nim teozofowie uważali za niedorozwiniętego umysłowo – i oznajmił, że to on stanie się wehikułem Nauczyciela Świata. Chłopiec nazywał się Jiddu Krishnamurti.

Niedoszły wehikuł Nauczyciela Świata Po rewelacjach Leadbeatera Krishnamurti, wraz z młodszym bratem Nityananą, został zabrany ze szkoły i oddany pod opiekę czołowych teozofów. Opracowano dla nich specjalną dietę i zaaplikowano im ćwiczenie fizyczne (na wzór angielski: tenis, jazda na rowerze, pływanie). Chłopcy szybko odbierali kolejne ezoteryczne Wtajemniczenia, a Ledbeater ogłaszał w kolejnych numerach „Theosophist” relację z kolejnych żywotów Krishnamurtiego – występującego pod pseudonimem Alcyone – od roku 22 662 p.n.e. poczynając. W 1910 ukazała się broszura At the Feet of the Master, by Alcyone (U stóp Mistrza), wydana wkrótce w przekładach na 27 języków.