opis aktualnego stanu rzeczy oraz formułowanie nowych postulatów humanistycznych, ideałów Tworzenie teoretycznych i metodycznych podstaw praktyki pedagogiki kultury Humanistyczna orientacja w ramach różnych subdyscyplin pedagogicznych (propagowanie humanistyki) oraz interdyscyplinarne podstawy pedagogiki kultury Dwa skrzydła metodologii pedagogiki kultury: Filozoficzne – założenia w perspektywie hermeneutycznej i fenomenologicznej Empiryczne – oparte na badaniach jakościowych, studiach kulturowo-edukacyjnych.
Przedstawiciele klasycznej pedagogiki kultury i ich dzieła: Niemcy: Wilhelm Dilthey – „Wstęp do nauki o ludzkiej duchowości” Eduard Spranger – „Formy życia” Georg Kerschensteiner – „Teoria kształcenia” Polska: Sergiusz Hessen – „Podstawy pedagogiki” Zygmunt Mysłakowski – „Pedagogika ogólna”, „Państwo a wychowanie” Bogdan Roman Nawroczyński – „Zasady nauczania” Bogdan Suchodolski – „Uspołecznienie kultury”, „Kultura współczesna a wychowanie młodzieży” Florian Znaniecki – „Humanizm i poznanie”, „Upadek cywilizacji zachodniej”, „Socjologia wychowania” Stefan Szuman – „Talent pedagogiczny”
Kultura w ujęciu pedagogiki kultury: