Historia Powstanie królestwa i panowanie Saula Początkowo Izraelici nie mieli stałego wodza, zachowując ustrój plemienny. Władzę sprawowali starsi rodów, arystokracja plemienna i zgromadzenie mężczyzn zdolnych do noszenia broni. Jedynie w przypadku zagrożenia na pewien czas nad kilkoma lub wszystkimi plemionami władzę obejmowali przywódcy zwani sędziami (szofetim). W okresie bezpośrednio poprzedzającym powstanie królestwa autorytetem dla całego Izraela był prorok Samuel. W tym czasie Izraelici wyrazili wolę ustanowienia monarchii. Samuel odnosił się do tego typu postulatów niechętnie, uznając za jedynego króla Boga Jahwe. Według Biblii otrzymał jednak polecenie od Pana, by wysłuchał lud i ustanowił króla. Ostrzegł ich jednak o konsekwencjach takiej decyzji (1 Sm 8).
Królem został Saul, którego autorytet został uznany przez Izraelitów po jego zwycięstwie nad Ammonitami (1 Sm 11). Pochodził on z plemienia Beniamina, które było plemieniem mało znaczącym, co zmniejszało niebezpieczeństwo, że jedno plemię zdobędzie wyraźną dominację. Sytuacja jednak była trudna. Plemiona izraelskie, ze względu na monopol Filistynów na usługi kowalskie, były praktycznie rozbrojone. Filistyni w swojej dominacji sięgnęli aż do Bet Sze’an.