Starożytna Palestyna pod panowaniem Bizancjum przebywała w okresie od 395 do 637.
Historia thumb|210px|left|Prowincje Imperium Bizantyjskiego na obszarze Palestyny w 400 roku. thumb|210px|left|Imperium Bizantyjskie na przestrzeni dziejów Około roku 390 Palestyna dzieliła się na trzy części, nazywane Palaestina Prima (Judea, Samaria, Perea, wybrzeża Morza Śródziemnego ze stolicą w Cezarei Nadmorskiej), Palaestina Secunda (Galilea, Dolina Jezreel, Dolina Jordanu, tereny na wschód od Jordanu i na zachód od Dekapolis, ze stolicą w Scytopolis) oraz Palaestina Tertia (Negew, południe dzisiejszej Jordanii, zachodnia część Synaju, ze stolicą w Petrze). W 395 roku cesarz Teodozjusz umierając podzielił imperium rzymskie na Cesarstwo zachodniorzymskie i Cesarstwo Wschodniorzymskie (czyli Bizancjum). W ten sposób Palestyna przeszła w sferę wpływów Bizantyńczyków.
Bizantyjska prowincja Syria obejmowała ziemie współczesnych państw: południowa część Turcji, Syrii, Libanu, Izraela, Jordanii i Autonomii Palestyńskiej.