Najazd Persów W 614 roku Persowie prowadzący wojnę z Bizancjum, najechali na Palestynę. Przeciwko Bizantyńczykom wystąpili wówczas żydowscy powstańcy pod wodzą Beniamina, którzy w Jerozolimie wymordowali 90 tysięcy chrześcijan, zburzyli liczne kościoły i klasztory. W latach 614–617 Żydzi sprawowali ograniczoną władzę w Jerozolimie.
W 627 roku palestyńscy Żydzi zawarli tajne porozumienie z Bizancjum. W zamian za wspólną walkę przeciwko Persom, cesarz Herakliusz zapewnił im bezkarność za krzywdy wyrządzone chrześcijanom. W 628 roku na mocy zawartego pokoju Persowie opuścili Palestynę. W 629 roku Palestyna ponownie przeszła pod władzę Bizancjum. Herakliusz nakazał wymordować wszystkich złapanych Żydów. Żydom zabroniono wstępu do Jerozolimy.
Najazd Arabów W 634 kalif Abu Bakr nakazał swojemu wodzowi Khalid ibn al-Walidowi zająć bizantyjską prowincję Syrię. W czerwcu 634 arabskie wojska wkroczyły do Syrii i po licznych bitwach zdobyły Damaszek. Dalsze podboje powstrzymała śmierć kalifa Abu Bakra, którego następcą został kalif Umar ibn al-Chattab.
W latach 636–640 Palestyna została podbita przez Arabów.
Zobacz też Starożytny Izrael Historia Izraela
Kategoria:Historia Palestyny