Poza kręgiem PPS-WRN znaleźli się nie tylko przedstawiciele lewicy socjalistycznej – Barlicki, Dubois, Próchnik, lecz także wybitni działacze PPS o mniej radykalnych poglądach oraz członkowie przedwojennego CKW: Zygmunt Żuławski, Antoni Zdanowski, Kazimierz Czapiński, Dorota Kłuszyńska, Adam Kuryłowicz, Antoni Szczerkowski. Przywódcy WRN – Pużak, Arciszewski, Zaręba, Dzięgielewski, Dratwa – usiłowali tą drogą wyeliminować z partii niewygodnych im z różnych względów działaczy PPS, którzy jak np. Barlicki odnosili się krytycznie do realizowanej przez CKW linii politycznej. Potwierdzają to w depeszy do Londynu z 20 grudnia 1941 r. podkreślając z naciskiem, że po rozwiązaniu PPS wyłączyli z utworzonej przez siebie partii tych działaczy, którzy „przed wojną stanowili tzw. jednolitofrontowców, a w czasie wojny uprawiali „propagandę proradziecką”. Odmienne niż Pużak i Zaremba poglądy w wielu kwestiach – jak to wykazały ówczesne i późniejsze fakty – reprezentowali Marian Nowicki, Teofil Wojeński i inni działacze wchodzący z ramienia PPS do różnych komórek Delegatury. Zajmowali oni wyraźnie antysanacyjną postawę.