Warto też zaznaczyć, że ta część działaczy PPS (Antoni Zdanowski, Dorota Kłuszyńska i inni), która w końcowym okresie okupacji weszła w skład władz PPS-WRN bądź nawiązała z nimi bliższą współpracę (Marian Nowicki, Zygmunt Żuławski, Wincenty Markowski), w wielu kwestiach reprezentowała poglądy odmienne od stanowiska Pużaka czy Arciszewskiego, m.in. zdecydowanie przeciwstawiała się wiązaniu WRN z kołami sanacyjno-wojskowymi.
Za zgodą Pużaka do WRN weszli działacze PPS dawnej Frakcji Rewolucyjnej (Adam Szczypiorski, Tadeusz Szpotański, Wacław Preiss i inni), rozwiązanej po klęsce wrześniowej, a także wielu ludzi powiązanych z obozem piłsudczykowskim.
Organizacja pomyślana była jako kadrowa. Oparta była na strukturach konspiracyjnych „piątek” odizolowanych od siebie. Piątki, łącząc się po pięć, tworzyły pięcioosobowy komitet, tworząc reprezentację dzielnicy czy okręgu. Wyznaczony mąż zaufania centralnego kierownictwa łączył te komitety pomiędzy nimi a centraląW. Smreczyński, op. cit., s. 60..