Równocześnie Lenin uznał aparat bezpieczeństwa za kluczowy dla dokonywania w Rosji dalszych społecznych przemian. Wkrótce po rewolucji październikowej przywrócił karę śmierci i powołał WCzK, która pod kierownictwem Feliksa Dzierżyńskiego rozpoczęła zwalczanie opozycji politycznej i uruchomiła sieć obozów koncentracyjnych„Czerwony terror był jedynie wyrazem nieugiętej woli proletariatu i biednego chłopstwa – unicestwienia wszelkich prób powstania przeciwko nam”, Feliks Dzierżyński, O działalności WCzK..
Zasadę tę wyraził również Nikołaj Bucharin w Programie RKP(b) (poprzedniczki KPZR):
Z kolei dla Trockiego, „militaryzacja pracy” i „przymus pracy” były naturalnymi metodami, jakie państwo proletariackie musi przedsięwziąć w stosunku do mas, które mają naturalną skłonność do lenistwa. Terror jest uzasadnionym środkiem, mającym wyrwać masy z wyuczonego konserwatyzmu i jest usprawiedliwiony przez cel, jakim jest socjalistyczna równość w przyszłości.
Narzędzami realizacji dyktatury proletariatu w ZSRR i państwach satelickich (jak PRL) były cała administracja państwowa, organy ścigania oraz wymiar sprawiedliwości.