Nieznajomy przyjął prośbę i przedstawił się jako Llwyd, czarownik i przyjaciel Gwawla. Mysz naprawdę była żoną Llwyda. Czar prysł i Riannon wraz z synem powrócili do normalnej postaci.
Riannon jest w walijskiej mitologii postacią wyjątkową. Cierpliwość, z jaką znosiła cierpienie i niesprawiedliwość, porusza nas do dziś. Jednakże w pierwotnym aspekcie bogini była najprawdopodobniej związana z końmi. Gdy Pwyll ujrzał ją po raz pierwszy, Riannon dosiadała „rosłego wspaniałego siwka, odziana w suknię z połyskującego złotem brokatowego jedwabiu". Również porwany syn Riannon został znaleziony w stajni, dla niej samej zaś karą za jego utratę była rola jucznego zwierzęcia dźwigającego gości przybywających do pałacu jej męża. Wszystko to przemawia za związkiem Riannon z boginią koni Eponą, jednym z nielicznych celtyckich bóstw czczonych przez Rzymian. Sama Riannon była jednak również czarodziejką. Powiadano, że śpiew jej ptaków budzi zmarłych, żyjących zaś usypia. Rhiannon była także boginią nekromancji.
Kategoria:Bóstwa walijskie