Pięć tygodni w balonie (1863), Podróż do wnętrza Ziemi (1864), Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi (1869), opisują wykorzystanie istniejących już bądź zakładanych wynalazków technicznych (balon, łódź podwodna), inne przedstawiają futurystyczne wizje – Paryż w XX wieku (1863) – czy podróże kosmiczne: Wokół Księżyca (1869).
Wczesne teksty fantastycznonaukowe często były tekstami utopijnymi i dystopijnymi, lub opowiadającymi o nadzwyczajnych przygodach i zaginionych rasach. Były to też historie o wyjątkowych wyprawach, przyszłych wojnach, społeczeństwa w trakcie apokaliptycznej katastrofy, podróży w czasie czy wyobrażenia o futurystycznej ewolucji gatunku. Pojawiały się również romanse z akcją osadzoną na innych planetach, niż Ziemia. Część ówczesnych dzieł w Wielkiej Brytanii określano mianem scientific romanse, czyli romans naukowy.
Dzieje w zasadzie już XX-wieczne otwiera H.G. Wells z Wehikułem czasu (1895), Wyspą doktora Moreau (1896) i Wojną światów (1898). W XX wieku powieść fantastycznonaukową rozwijał m.in. czeski pisarz Karel Čapek, autor utworów Krakatit i Fabryka absolutu. Oba okazały się prorocze wobec wykorzystania energii jądrowej.