Siemowit (Ziemowit) dobrzyński (ur. ok. 1265, zm. najpewniej w 1312) – od ok. 1287 r. samodzielny książę dobrzyński, w latach 1293–1295 w niewoli litewskiej, od 1300 lennik Wacława II, w latach 1303–1305 pozbawiony władzy, od 1306 r. dziedziczny lennik Polski.
Siemowit był piątym najmłodszym synem Kazimierza kujawskiego, a trzecim pochodzącym z jego małżeństwa Eufrozyną, księżniczką opolską. Po śmierci ojca w 1267 r. Siemowit znalazł się pod opieką matki, która w latach 1267–1275 sprawowała regencję w księstwie brzesko-dobrzyńskim. Od ok. 1287 r. w wyniku podziału Siemowit został udzielnym księciem dobrzyńskim. Rządy w nadgranicznym księstewku nie należały do najłatwiejszych, o czym najmłodszy Kazimierzowic przekonał się w 1293 r. dostając się do niewoli litewskiej, podczas najazdu tego bałtyckiego ludu. Z niewoli wydostał się dopiero dwa lata później, dzięki ucieczce. W czasie nieobecności Siemowita władzę w księstwie przejął Władysław Łokietek, który w 1295 r. oddał na powrót władzę młodszemu bratu. Po odzyskaniu wolności Siemowit zaczął prowadzić bardziej samodzielną politykę i ożenił się z Anastazją córką Lwa Halickiego. Małżeństwo to być może zresztą było inspirowane przez Władysława Łokietka. W 1300 r. wobec klęski polityki Władysława i koronacji Wacława II na króla Polski Siemowit złożył hołd Przemyślidzie.