51; Jan Wimmer szacuje zebrane pospolite ruszenie (bez czeladzi i chłopów) na 25-30 tysięcy ludzi, a całość sił polsko-litewskich pod Warszawą na 60 tysięcy ludzi; w XIX-wiecznych opracowaniach siły polsko-litewskie oceniane były znacznie wyżej, np. Rudolf Damus szacował je na 100 tysięcy ludzi, a pułkownik August Riese cytował źródła według których wielkość armii polsko-litewskiej (razem z Tatarami) wynosiła 200 tysięcy ludzi, jednak sam szacował je na 70-80 tysięcy; Mirosław Nagielski, Warszawa 1656, s. 52.. Regularne pułki koronne hetmanów Stanisława „Rewery” Potockiego i Stanisława Lanckorońskiego stanęły w Ujazdowie, blisko króla, natomiast pospolite ruszenie stanęło wzdłuż lewego brzegu Wisły. Litwini w dalszym ciągu zajmowali Pragę. W pobliżu króla stanęły trzy doborowe pułki piechoty cudzoziemskiej dowodzone przez Krzysztofa Grodzickiego, Butlera i Grotthauza, a obok nich pułk dragoński Gwardii Królewskiej dowodzony przez Jana Henryka Bockuma. Po kapitulacji Malborka przybyły dodatkowo trzy kompanie piechoty. Pozostała piechota stojąca pod Warszawą prezentowała niski poziom wyszkolenia.