Dzięki dalszemu wzrostowi mocy obliczeniowej komputery potrzebne do postprodukcji cyfrowej stawały się coraz tańsze, przez co z tego rodzaju oprogramowania korzystać mogły coraz mniejsze firmy oraz klienci indywidualni. Znacznie wzrosła też liczba pozwalających na to narzędzi. W wyniku tego procesu niemal wszystkie stacje telewizyjne już w połowie lat 90. korzystały z systemów montażu nieliniowego, zwłaszcza programu Avid.
Dziś elementy wykreowane komputerowo obecne są w bardzo wielu utworach audiowizualnych. W latach 1993–1998, za sprawą programów do compositingu takich jak Adobe After Effects, mieszanie ze sobą rozmaitych typów materiałów wizualnych (wideo, grafiki, animacji) stało się powszechną praktyką postprodukcyjną. Amerykański medioznawca Lev Manovich określił mianem „aksamitnej rewolucji” proces stopniowego, niemal niezauważalnego przyzwyczajania odbiorców do tego rodzaju mieszanej estetyki oraz do cyfrowych efektów wizualnych.