Drugie podejście traktuje genius loci jako metaforę ontologiczną o interdyscyplinarnym charakterze, co prowadzi do definicji genius loci: jako sposobu, „ujęcia relacji, które realizu­ją się pomiędzy człowiekiem a przestrzenią, w wyniku czego przestrzeń jest określana przez jednostkę jako miejsce. Duch miejsca to wszystkie okoliczności, które wchodzą w reakcje z umysłem i emocjami człowieka, poprzez poczucie wyjątko­wości, szczególności, niepowtarzalności i unikalności w odniesieniu przestrzennym. Mogą występować podobieństwa w odczuwaniu ducha konkretnych miejsc, jednak nie będziemy mogli mówić o identyczności przeżyć określanych jako genius loci”.

Zobacz też Geniusz (mitologia) mitologia rzymska religia starożytnego Rzymu Rezerwat Archeologiczny Genius Loci w Poznaniu

Przypisy

Kategoria:Mitologia rzymska Kategoria:Zwroty łacińskie