W 1957 został zatrudniony na Université Libre de Bruxelles, w Belgii, gdzie zorganizował Centre national de volcanologie. W 1958 został powołany na dyrektora Laboratorium Wulkanologicznego Instytutu Fizyki Ziemi w Paryżu. W ramach swojej pracy odbył szereg wypraw wulkanologicznych: Dolina Dziesięciu Tysięcy Dymów, (ang. Valley of Ten Thousand Smokes) w Alasce, Kotlina Danakilska z wulkanem Erta Ale, Nyiragongo, wulkan Erebus na Antarktydzie, Etna, wyspa Faial na Azorach, na Karaibach, Soufrière (Gwadelupa) i inne.
W 1972 podjął pracę w Centre National de la Recherche Scientifique, CNRS (pl. Krajowe Centrum Badań Naukowych) we Francji. W latach 1973–1976 prowadził służbę wulkanologiczną Instytutu Fizyki Ziemi w Paryżu, powiązanegp z CNRS. Do jego obowiązków należały obserwacje wulkanów Pelée na Martynice. Stracił tę pozycję po sprzeciwieniu się ewakuacji mieszkańców miasta Basse-Terre na Gwadelupie, zarządzonej przez jego instytutowych przełożonych, prawidłowo oceniając brak zagrożenia erupcją wulkanu Soufrière.